Hz. Ömer (ra), bir gün Hz. Talha’yı üzgün görmüştü. Sebebini sorduğunda, Talha (ra):

“-Allah Rasûlü (sav) bir gün şöyle buyurmuşlardı:

“Ben bir söz biliyorum, her kim ölürken onu söylerse mutlaka amel defteri için bir nûr olur ve cesedi ile rûhu da o kelime sebebiyle ölüm esnâsında ilâhî rızâya, rahmete ve huzûra nâil olur.”

Ben bu sözün ne olduğunu soramadan Rasûlullah (sav) vefat ettiler. İşte bu sebeple üzgünüm” dedi. Bunun üzerine Hz. Ömer (ra):

“-Ben o sözü biliyorum. O, Peygamber Efendimiz’in, amcaları (Ebû Tâlib’in) söylemesini arzu ettikleri “La İlahe İllallah” cümlesidir. Rasûlullah (sav), eğer amcaları için bundan daha kurtarıcı bir söz bilselerdi, muhakkak onu söylemesini isterlerdi” dedi. (İbn-Mâce, Müsned)

Tevhid ile yaşamak, tevhîd ile ölebilmek, tevhidin saâdet ve saltanatına vâsıl olabilmek ne güzeldir…