Harise bin Numan, cihad meydanında Allah ve Resûlü için gözlerini kaybedişinden asla üzülmemiş; sadece mescide gidemeyişinden elem duymuştu. Bu yüzden evinin içinde kendine göre bir namazgâh yapmış, ibadetine orada devam etmişti. Bir gün namazgâhından evin kapısına doğru bir şeyler dizdiği görüldü. Sonra evin kilerindeki hurma dolu bir sepeti de alıp yanına yerleştirdi. Kendisine sorulduğunda:

- Kapıya gelen yoksullara bu hurmadan elimle alıp bu işaretlere dayanarak vermek istiyorum, dedi.

Ev halkı, bunu kendilerinin de yapacağını, zahmet çekmemesi gerektiğini söylediklerinde ise, şu fevkalâde düşündürücü karşılığı verdi:

- Ben Resûlüllah’tan işittim, buyurdu ki: “Fakire bir şey vermek için onunla yüz yüze gelmek, insanı kötü ölümden kurtarır”.

Onun için fakirle ben yüz yüze gelmek istiyor, bizzat kendi elimle yardım etmeyi arzuluyorum.