"Amed" veya "Amid" kelimesinin etimolojik kökeninin Kürtçe olmadığını hatırlatan Tan, bu ifadenin Süryanice "Omit" (Amit) kökenine dayandığını aktardı.Sur içi bölgesinin tarihi, müzikal ve kültürel dokusuna değinen Tan, 1970'li yıllara kadar bölgedeki pazar ve sokak dilinin Türkçenin öz şiveleri olduğunu belirtti. Açıklamalarda, kadim şehirlerin zengin kültür mirasının yapay anlatılarla daraltılamayacağı ifade edildi.

İşte Altan Tan'ın o sözleri;

Bu! Diyarbakır, Diyarbekir isimlerine. Her ne hikmetse bizim Kürt ulusalcılığı da, ulusalcıları da Diyarbakır kelimesinden alerji duyuyorlar.

Niye? İşte efendim bu Diyar-ı Bekir. Bekir bin Vail bir Arap aşiretinin reisi tarihte. Burası işte o Arapların diyarı anlamında Diyar-ı Bekir denilmiş. Biz bunu unutturalım. Peki ne koyalım yerine? Mustafa Kemal'in koyduğu Diyarbakır da olmaz. Bula bula Amid'i buldular.

Amid'in de aslı onu da yanlış söylüyorlar. Amit. Hatta daha da geriye gidersek Süryanice Omit. Yani Kürtçeyle ve Kürtlerle direkt bir alakası yok.

Şimdi kısaca önce bu Amid ve Diyarbakır mevzusunu anlatıp size daha... Niye Diyarbakır diyorsun? Amid söyle. E gel bu zavallı çocuğa anlat. Amid ne, Diyarbakır ne?

Tekrar söylüyorum. Eğer bir Kürtlük arıyorsanız Diyarbakır'ın sur içinde yok.

Bakın, müziğine bakın, edebiyatına bakın, tarihine bakın, kültürüne bakın. 1970'lere kadar Amid'in pazar dili, sokak dili işte Azeri Türklerinin lehçesiydi. Gelak, gidah, yapıyam, kıyam, soriyam, neyapısan... Yani bu lehçeleri bilmeyen, bunları konuşmayan insanlar kendi kendilerine bir kimlik... Bir de Diyar...