Doğuştan serebral palsi hastası olan ve henüz 8 yaşındayken uğradığı ayrımcılık nedeniyle öğretmen olmaya karar veren Senem Arıcı, üç ay önce atanarak hayallerini gerçeğe dönüştürdü.

 

Edebiyat öğretmeni Arıcı,“Annem beni ‘Bu ne hastalık ne de kusur, sadece bir yaşam biçimi. Sarışın ya da esmer, siyah ya da mavi gözlü olmak gibi bir şey’ diyerek yetiştirdi. İlkokula kaydolabilmek için annemle üç ay boyunca her gün, günde belki iki kere gidip geldik o kapıya. Bize okul yönetiminin söylediği tek bir şey vardı, ‘Bir sakatın sorumluluğunu alamam’. 8 yaşında bir çocuktum ve ‘Bu insan eğitimci olmuşsa ben daha iyisi neden olmayayım’ dedim. O gün karar verdim. Yaşadıklarımı yaşamış biri eğitim kapısının yanına yaklaşmazdı fakat ben ‘Tam da bu yüzden öğretmen olmalıyım’ dedim. Birileri çıkıp bana ‘Hocam, herkes gibi walker olmadan koşarak merdiven çıkacaksınız. Asansörlü bir bina aramak zorunda kalmayacaksınız ama öğrencileriniz olmayacak’ dese hiç düşünmeden reddederim. Çünkü bu çocuklar benim en büyük servetim. Dersine gireyim ya da girmeyeyim okuldaki tüm öğrenciler benim çiçeklerim” dedi.