Mânevî değerlere saldıran, mukaddesâta, ulvî kıymetlere, peygamberlere ve Hak dostlarına dil uzatan nâdanlar, onların yücelik ve şerefine halel getiremezler. Bu menfî tavırlarıyla ancak kendi sefâlet ve hüsranlarını artırmış, âhiretteki azaplarını çoğaltmış yani Cehennem azâbını kendileri için daha da şiddetlendirmiş olurlar.

Hazret-i Mevlânâ buyurur:
“Köpeklerin ağzı değdi diye deniz kirlenmez.”

Ayrıca böyle durumlarda mü’minler, o zâlimlere karşı, Allah için buğzun tabiî bir gereği olan tavırları sergilemek mecbûriyetindedirler. Zira bu sûretle, İslâm şahsiyet ve vakarını korumak hususunda, gayret-i dîniyyelerinden imtihan edilmiş olurlar.

Îmânın kemâli; lâyıkına muhabbet, yani Allâh’ı ve O’nun sevdiklerini sevmek ve müstahakkına nefret, yani Allah ve Rasûl’ünün düşmanlarına buğzetmektir. Nitekim Tebbet Sûresi, müstehakkına nefretin, yani Allâh’ın sevmediklerine buğzun, en müşahhas bir tâlim ve telkînidir.

Kaynak: Osman Nûri Topbaş, Mesnevî Bahçesinden İNSAN DENİLEN MUAMMÂ, Erkam Yayınları.